Instrumenty polityki prorodzinnej a stabilność systemu emerytalnego

Info: 

W większości krajów rozwiniętych spadająca dzietność i wydłużające się dalsze trwanie życia powodują wzrost presji fiskalnej. Subsydiowanie dzietności i reformy systemów emerytalnych są dwoma sposobami łagodzenia skutków obserwowanych zmian demograficznych. Oba rozwiązania nastręczają pewnych trudności. Wiążą się z wysokimi krótkookresowymi kosztami i korzyściami, które odczują dopiero przyszłe pokolenia. Ocena ich efektywności nie jest, więc rzeczą łatwą. W literaturze często analiza tych polityk przebiega w pełni niezależnie. Badacze koncentrujący się na reformach systemu emerytalnego pomijają endogeniczny charakter dzietności. Z kolei ci analizujący narzędzia polityk prorodzinnych upraszczają dalece system emerytalny. Polityki społeczne są systemem naczyń połączonych i zmiana w jednym obszarze pociąga dostosowania w pozostałych. Preferowana forma systemu emerytalnego zależy od struktury demograficznej, a indywidualnie optymalny poziom dzietność może być determinowany przez skale internalizacji korzyści z potomstwa wbudowaną w system emerytalny. Z tego powodu, warto opłacalność reform emerytalnych czy prorodzinnych analizować łącznie.

Literatura proponuje rozwiązanie w warunkach deterministycznych, a uwzględnienie wpływu szoków dochodowych na dzietność jest nowym nurtem zapoczątkowanym w pracy Sommer (2017, JME). Głównym celem projektu jest rozbudowanie modelu Sommmer (2017) o fiskalnie nieneutralny system emerytalny, ścieżkę przejścia pomiędzy systemami emerytalnymi oraz instrumenty fiskalne bezpośredniego wspierania dzietności. Pozwoli to zweryfikować hipotezę:

H: zwiększenie dzietności do poziomu społecznie optymalnego za pomocą instrumentów polityki prorodzinnej podnosi dobrobyt społeczny.

Purpose: 

Modele nakładających się pokoleń (ang. overlapping generations, OLG) pozwalają ocenić efekty dobrobytowe polityk emerytalnych i prorodzinnych. Wyzwaniem w sensie naukowym pozostaje w pełni endogeniczne uwzględnienie dzietności. Literatura proponuje rozwiązanie w warunkach deterministycznych, a uwzględnienie wpływu szoków dochodowych na dzietność jest nowym nurtem zapoczątkowanym w pracy Sommer (2016, JME). Głównym celem projektu jest rozbudowanie modelu Sommer (2016, JME) o fiskalnie nieneutralny system emerytalny, ścieżkę przejścia pomiędzy systemami emerytalnymi oraz instrumenty fiskalne bezpośredniego wspierania dzietności. Pozwoli to zweryfikować hipotezę:

H: Zwiększenie dzietności do poziomu społecznie optymalnego w długim okresie za pomocą instrumentów polityki prorodzinnej podnosi zagregowany dobrobyt społeczny.